The long and winding road

Omdat het in Golden Bay wat nat onder onze voeten - en op alle andere plaatsen - werd, zetten we aan richting zuiden. Dwars door de groene heuvels, met mistige bergen op de achtergrond, langs rotsachtige stranden waar een wilde zee met volle kracht op uitstort. Dat is het decor dat we de voorbije dagen bewonderen. In Granity stopten we nog even om te wwoofen in een backpackers, maar onze host zag haar hond en fles liever dan ons, dus we zijn er maar vlug weer weg gegaan. Geen al te slechte tijden doch: hokey pokey eve bij de haard op 24 december (met pijn in het hart moeten we u allen mededelen dat het te koud was op het strand en dat er te veel kans op regen was - onze echte kerstavond was op 22 december: op het strand met toasted marshmallows bij het echte vuur), rabarberconfituur maken en een fikse wandeling onder een zachte zomerzon naar een 30m (naar eigen schatting) hoge waterval op 25 december. Gewoon, moest je je afvragen hoe wij die belangrijke dag doorbrachten. Liefdevol dus.
Verder zijn we nu volleerde toeristen: Oparara (Gollum-grotten en regenwoud-wandelingen), Westport (coalmining museum dat echt niet de moeite was), Punakaiki (de beruchte Pancake rocks, wel echt de moeite) en een doorregende, uitgewaaide wandeling naar Point Elisabeth. Gelukkig hebben we ondertussen onderdak en een warme douche gevonden in een backpackers, en hoeven we onze tent niet op de proef stellen wat betreft water- en windbestendigheid. Verder leidt onze weg nog langs onbekende plaatsen - het lot van een reiziger - om tegen zondag in Queenstown aan te komen. Samen met jullie wachten we vol spanning af welke avonturen ons te wachten staan!

http://www.flickr.com/photos/57217277@N04/

There and back again... and there again.

In mijn reisgids stond dat de State Highway 60 tussen Nelson en Collingwood een weg is die de moeite waard is om er je tijd voor te nemen. We besloten dus (onverwacht weliswaar) om hem een paar keer opnieuw te doen. Aangekomen in Collingwood (27 november) was dat toch niet helemaal ons ding - de wwoof host dan, want de omgeving was wederom adembenemend. We waren het er gelukkig snel over eens dat we zo snel mogelijk weg wilden. Na Farewell Spit te bezoeken (te voet - eigenlijk mag je daar niet wandelen maar dat hadden we natuurlijk niet door, we zijn dan ook niet tot op het einde gegaan [30 km] maar we konden genieten van een heerlijke wandeling in verlaten duinen en een oneindig lang strand naar het einde van de wereld), zijn we dan maar terug naar Susie en Kevin in Upper Moutere gevlucht. Nog wat extra time met de geiten, onze Oostenrijkse vriendin Marlene terug zien en 's avonds folknight in the local pub waar Kevin zijn zangtalent liet horen. De volgende dag terug over de Takaka Hill (waar een stukje LOTR is opgenomen) naar Onekaka, naar de volgende wwoof-plek: Te Koru bij Lisa (die mee speelde in LOTR) en Geoff. Een muzikaal duo met eindeloos veel andere crafty-talenten, en Lisa is herbalist. Naast gitaar spelen hebben we ons kunnen verdiepen in het geneeskrachtige nut van tal van kruiden, planten en bloemen. En we weten nu ook dat je in je ogen kan lezen of je lichaam wel functioneert: iridology reading. Niet zweverig, wel echt interessant! Lisa en Geoff zijn levensgenieters, en wij mochten mee doen (nadat we hard gewerkt hadden). We gingen onder andere naar de achttiende verjaardag van The Mussel Inn, the local pub in Golden Bay. Wat een diversiteit aan mensen! Tip aan alle Belgische cafe's en concertzalen: zorg dat er buiten een kampvuur is, dat is de beste plaats om een 'feestje' door te brengen. We genoten meteen ook van kiwi-muziek: The Cowpokers. Heel gezellig allemaal, en The Mussel Inn zou zo ons stamcafe kunnen zijn: Manuka beer voor mij en Ginger beer (alcoholvrij) voor Lien, en a bunch of crazy kiwi's om naar te kijken. Meer moet dat niet zijn! Na het feest namen we afscheid (de dag nadien weliswaar, niet gewoon in het midden van de nacht) van Lisa en Geoff om naar Rainbow Valley community te komen, waar we deze week verblijven. De naam klinkt alsof we naakt tussen de hippies stoned zitten wezen en "peace man" roepen, maar dat is anno 2010 niet het geval. De inwoners zijn gemiddeld 50-60 jaar oud en relatief doorsnee. Samen met Taylor (een Amerikaanse, maar een toffe) en een Welsh gezin die hier wwoofen, verblijven we in the community house. We koken zelf en moeten ons van anderen weinig aantrekken. Even wat meer ademruimte dus. Ook hier weer stunning views: we zitten in Kotinga, in een vallei aan de rand van Kahurangi National Park. Vlakbij een rivier met daarnaast een bos dat recht uit Lord of the Rings komt. In de rivier is een swimming hole dat groen ziet van helderheid, omringd met groene, rotsachtige heuvels - je zwemt er in een sprookje! Gelukkig is het water koud genoeg om te blijven beseffen dat we hier echt zijn.
Aangezien we in the middle of nowhere zijn, hebben we geen communicatiemogelijkheden. Vandaar dat we lang niets schreven; we moeten eerst in Takaka geraken en dan veel te veel betalen voor een internetcafe. Volgende week gaan we niet wwoofen, maar rondtrekken met Marlene (die een auto heeft). Omdat het met 30 graden niet als het-is-bijna-kerst aanvoelt, en zonder familie kerstfeest toch weinig zin heeft (nu mogen onze beide mama's snotteren van ontroering), hebben we besloten dat we het gewoon gezellig maken op het strand ofzo, maar er verder weinig belang aan zullen hechten. We zullen waarschijnlijk tegen dan al aan de West Coast zijn (hopelijk niet in de regen). Aangezien er nu vast weer een lange stilte van onzentwege volgt, wensen we allen alvast een goed nieuwjaar : ). En we willen ook Liliane uit Steendorp bedanken om Sinterklaas te spelen: we genoten met volle teugen van de echte Sint en Piet speculaas!
Geniet van vakantie, blok, familiefeesten, eenzaamheid, en al de rest, en tot schrijfs!