Christchurch in shock

Vandaag drie weken geleden stapte ik van de bus aan de halte in Colombo Street, de hoofdstraat van Christchurch. Ik wandelde van de bushalte langs de kathedraal naar Worcester Street, waar ik een andere bus nam, weg uit de stad. Twee dagen daarvoor was ik door Worcester Street nog naar de art gallery in de oude universiteit gelopen. Samen met Julia, een vriendin uit Christchurch die mij rondleidde, liep ik langs de college cathedral. Samen met een aantal andere Christchurchers aten we in North Hagley Park.
Gisteren zijn al deze plaatsen door elkaar geschud, samen met mijn vrienden en kennissen die daar wonen of op bezoek waren. Colombo Street is een grote puinhoop. Een gebouw viel op een bus, 6 doden. De kathedraal is half ingestort, net zoals de college cathedral. Hagley Park is toevluchtsoord voor daklozen geworden. De vrolijke sfeer van drie weken geleden is veranderd in paniek, onzekerheid en rouw.
Tot 14:00u vanmiddag had ik geen nieuws van mijn vrienden. Gedurende 25u heb ik in onzekerheid gezeten over het lot van mensen die ik ken, die ik graag heb. Nu weet ik dat de meesten in orde zijn. Van twee kennissen heb ik nog geen nieuws.
Met mij is alles in orde, ik ben momenteel in Auckland, verder van Christchurch kon ik bijna niet zijn - binnen de Nieuw-Zeelandse grenzen. Maar is zo vreemd om hier te zijn... Christchurch is de andere kant van de wereld, en plots ben ik zo dicht bij een natural disaster. Als de natuur had beslist om 3 weken vroeger te schokken, had ik onder het puin kunnen liggen. Het is een stad waar ik heb gewandeld, waar ik mensen ken, waar ik nog terug naartoe ga! Zo dichtbij!
Ik ben in orde, maar even goed geschokt...

mind the gap

Na het Belgische gevoel bij Iemke, zette ik mijn eerste stappen alleen naar een wwoofplek. Helemaal alleen was ik helaas niet: twee Duitse wwoofers vergezelden mij in Brightlands Bay, Pelorus Sound, Havelock, Marlborough Sounds. Als dat niet afgelegen klinkt! Na twee uur in Nelson te zitten wachten, kwam er eindelijk een vrouw vragen of ik Katelijne was. Yes I am indeed! Twee uur rijden naar Elaine Bay en nog een half uur - drie kwartier varen tot voor de deur van een groot huis met een droomuitzicht. Groene bergen en blauwe zee: net wat je verwacht van Nieuw-Zeeland! Het werk was ok maar saai, en de twee andere wwoofers waren jonge deeskes die niet echt geinteresseerd waren organic lifestyle, dan wel in geld besparen. Omdat ik weinig uitwisseling daar had, heb ik me maar verdiept in The Fellowship Of The Ring, je weet wel, een van die bekende boeken die hier verfilmd zijn. Het is zalig om dat hier te lezen omdat je je het landschap echt kan inbeelden!
Mijn hosts konden mij afzetten in Blenheim, waar ik gemakkelijk de bus naar Picton en de ferry naar Wellington kon nemen. Dus dan ben ik nog maar eens bij Iemke, Simon en Josiah langsgeweest. Door daar Nederlands te praten, te kunnen chatten en skypen met vrienden thuis, werd ik plots overwhelmed door een Belgisch gevoel.. Ik verlangde zo hard om gewoon nog eens een dag thuis te zijn en dan terug te komen. Echt vreemd! Ik ben er ondertussen ook al terug over hoor : ). Maar het is echt gek.. Ik was net die dag 3 maanden in Nieuw-Zeeland, en geef toe: wat is drie maanden op een mensenleven?! En toch leek het plots een eeuwigheid geleden dat ik nog echt contact had gehad met vrienden...
De overtocht naar Wellington was nog wel leuk: het eerste uur heb ik buiten zitten staren naar de Sounds waar je door vaart, tot de wind ook mij naar binnen joeg. Nadat ik mij in de bar gesetteld had met een koffie, begon er een live band te spelen die eigenlijk best nog goed waren! Het laatste uur heb ik mij verder verdiept in het verhaal van vier hobbits, twee mensen, een dwerg, een tovenaar en een elf.
Aangekomen in Wellington was het ineens snikheet (ik was in Blenheim vertrokken met een lange broek) en ik moest nog een halfuur wandelen naar mijn hostel met al mijn gerief. Wellington ziet er wel uit als een machtige stad: een beetje Gent maar dan groter! Jong en alternatief en een gezellige uitstraling. Het is trouwens ook de hoofdstad van Nieuw-Zeeland! Tot ze op de ferry afriepen "welcome to our capital" dacht ik dat dat Auckland was. Pwapwapwa. Verder heb ik me nog niet verdiept in de stad, want als ik terug kom in april zal er een vriendin mij daar rond leiden. Briar studeert daar, maar de universiteit begint pas terug eind februari dus ze was nog thuis in Hawk's Bay.
Zaterdagmorgen sprong ik dan maar meteen op de bus naar Levin, een rit van een dik uur richting noord. Ik kon mijn ogen niet geloven: wat een verschil met het zuidereiland! Overal zijn stadjes en dorpjes, supermarkten, tankstations, mensen, huizen, auto's, ... wohow, civilisation! Het is hier veel Europeser - in plaats van uitgestrekte schapenweiden op groene heuvels, kijk ik nu uit op een gigantisch maisveld. Een beetje terug thuis... Aangekomen in Levin was het eerste wat mijn nieuwe hosts tegen me zeiden: "let op je spullen, Levin is een criminele stad". Weg veilig gevoel...
Gelukkig bleven we daar niet en ben ik nu in Foxton, waar mijn hosts wonen. Ze hebben een eigen ecohuis gebouwd uit gerecycleerd materiaal, doen aan 'unschooling' (sturen hun kinderen niet naar school en hebben geen curriculum in het thuis lesgeven: "they have the curriculum of life"), eten uitsluitend bio en vooral rauw, hij is schilder en zij is homeopaat, er ligt veel rommel en het huis zit vol vliegen, ze hebben een windturbine voor energie en zonnecellen voor warm water, en de sfeer zit goed! Ik heb al veel complimentjes gekregen : ).
Hier blijf ik nog tot volgende week dinsdag en dan ga ik in een ruk naar het zuiden van Auckland, Waiuku. Nog een week wwoofen daar en dan op bezoek bij vrienden in de grootste stad van Nieuw-Zeeland maar dus niet de hoofdstad. Ik kijk er wel naar uit om leuke mensen van mijn leeftijd terug te zien, en even terug een 'normaal' leven - jongeren in de stad - op te nemen. Het rondreizen en aanpassen en kennismaken en afscheid nemen vergt ontzettend veel energie... Gelukkig schijnt de zon hier vollenbak en krijg ik veel vitamine D binnen!

The Libertine

Gisteren nam ik afscheid van Lien in Christchurch. Vanaf nu trek ik er alleen op uit. Toen ik op de bus zat en mijn ipod in mijn oren stak, was het eerste nummer dat speelde "The Libertine" van Patrick Wolf. Een goed teken! Het tweede nummer was "Cigarettes and chocolate milk" van Rufus Wainwright, Lien was dus nog een beetje bij mij.

Maar tussen de laatste blogpost en dit is er uiteraard heel wat gebeurd. Ik probeer het chronologisch neer te typen en kort te houden...

West Coast

We maakten onze trip via de regenachtige west coast af met Punakaiki (Pancake rocks), een stevige wandeling aan Franz Josef Glacier (en het was een hele dag mooi weer!), een wandeling rond Lake Matheson (waarin je normaal de weerspiegeling van Mt Cook ziet, maar het was natuurlijk bewolkt dus niet zo spectaculair), bezoek aan Fox Glacier die was afgesloten omwille van zware regenval die het pad had verwoest, camperen op Haast beach (koken op houtvuur op het strand in de regen)... En dan richting binnenland naar Wanaka.

Wanaka - Queenstown - Fiordland

Voor we het beseften was het 31 december en zaten we aan Lake Wanaka met een grote pot Hokey Pokey ice cream. Om middernacht begon het helaas te regenen dus zijn we maar gewoon gaan slapen. Op 1 januari startten we het nieuwe jaar met de beklimming van Mount Roy, 1500m met een magnificent view over Lake Wanaka, Lake Hawea en Mount Aspiring. Zo'n uitzicht is ook altijd beter als je er 3 uur voor naar omhoog hebt moeten stappen... Heerlijk!

's Avonds hebben we gecampeerd in Isengard. Of toch op de plek waar ze Isengard hebben gefilmd.

's Nachts zijn we bijna uit onze tent gewaaid van de storm die kwam opzetten. De volgende dag zijn we in Queenstown dan toch maar naar een backpackers gegaan. De regen was ons gevolgd...

In Queenstown ontmoetten we mijn mams en papke die ons uitnodigden op een nieuwjaarsdiner: op restaurant! Dank je mams en papke : ).

Nadat mijn ouders hun jetlag hadden verwerkt, namen we afscheid van Marlene, met wie we de hele West Coast tot Queenstown hadden samen gereisd, en stapten we in de witte huurauto richting Te Anau. We zochten en vonden uiteindelijk het juiste hotel en ploften elk in ons dubbel bed. Na twee weken op de grond slapen kan je je niet inbeelden wat een luxe dat is!

Samen met mams en papke deden we een toeristische uitstap naar Doubtful Sound, en het weer zat mee. De boot zat wel vol Belgen, maar dat namen we er dan maar bij. Het was prachtig! De volgende dag gingen we kajakken op Milford Sound. De fjord zat gehuld in mist, wat zorgde voor een mysterieus maar adembedenemend zicht.

Eindelijk terug wwoofen

Na goed uitgeslapen en gevoed te zijn, zetten mams en papke ons af in Edievale waar we eindelijk terug gingen wwoofen bij Paul en Michelle.

Het was een droom-wwoof-plek waar we helemaal thuis waren. Een kleine greep uit wat we onder andere deden: koeien melken, het huis schilderen, huis schuren, "No Spray" signs maken (anders wordt de berm langs hun tuin toch gewoon besproeid door de gemeente en haalt het dus niets uit dat zij ecologisch proberen zijn), kleine boompjes zoeken in het hoge gras en die 'bevrijden', mulch rond de kleine boompjes strooien, look oogsten en drogen, naaien (ik heb een tas en een portefeuille gemaakt en ben apetrots), zuurdesembrood bakken, fruitbrood bakken, hokey pokey ice cream maken, kefir maken, kombucha maken, target schieten met een jachtgeweer, ... Het was een week vol nieuwe ervaringen en interessante gesprekken!

En het werd nog beter als onze Amerikaanse vriendin Taylor ineens ook kwam opduiken. Zonder het van elkaar te weten hadden we opnieuw dezelfde host! Taylor en ik maakten plannen voor Australie en beyond, maar daar meer over als ze concreter worden. Spannend!

Summer Gathering

Op 17 januari verlieten we Paul en Michelle om naar de Summer Gathering in Dunedin te gaan. Ik wist niet goed wat ervan te verwachten, maar ik had al snel door dat het een fantastische week zou worden (eens aangekomen). Er hing een rustige, positieve, open, vriendelijke sfeer en alles was op het gemak. De SG werd georganiseerd door de youth section, die gelinkt is aan de filosofie van Rudolf Steiner. Hoe het precies allemaal praktisch ineen zit weet ik niet...

De eerste dag, dinsdag, was er een spreker over land. Na zijn uiteenzetting zaten we in discussiegroepen samen over verschillende aspecten die hij had aangehaald. Onze groep had het over de invloed van seizoenen op je gemoed en functioneren en gevoel enzovoort. Goed om daar eens bij stil te staan en niet enkel te klagen over de koude en de warmte ; ). 's Middags was er telkens initiative space, en die eerste dag werd het concept van geocaches aan mij geintroduceerd: we gingen op treasure hunt in Dunedin!

Woensdag vertelde Sue ons meer over language, en ik koos voor de discussiegroep die het had over de invloed van taal op cultuur en identiteit. Heel interessant om met een Belg, en Duitser, een Italiaan en een paar Kiwi's over verschillende talen te praten en hoe je overkomt in je eigen taal enzovoort. 's Middags maakte ik kennis met eurithmy (al ben ik niet zeker van de spelling): dansen met de woorden is de beste omschrijving. Heel bijzonder.

De laatste lezing ging over culture, en we discussieerden over het verschil tussen een cultuur van bewustzijn van de wereld en de fear culture, American Dream, ignorance... Ik heb de lessen van Marc De Kesel (of was het niet in filosofie?) goed kunnen gebruiken: we hebben een vijand nodig om onszelf te identificeren, zodat we weten wat we NIET zijn. We hadden het over positieve identiteitsvorming, en manieren van bewust maken, enzovoort. Heel diepgaand en leerrijk en interessant!

Vrijdag was het action day: we werden in drie groepen verdeeld die elk rond een van aangehaalde aspecten zou werken. Ik zat in de culture groep, en we beslisten om rond het verschil tussen onze subcultuur van tijdens de gathering en de mainstream cultuur van buiten onze veilige muren te werken. Tijdens de lunch deden we een experiment: onze groepsleden waren kortaf, asociaal, ongeinteresseerd, negatief, ... Achteraf vroegen we aan de groep welke impact deze kleine verandering teweeg bracht in de groep en de antwoorden waren verbijsterend: mensen worden zelf negatief, begrijpen niet wat er gebeurd, voelden zich ongemakkelijk, de energie werd weggezogen, ... Zot hoe 8 mensen gedurende 30 minuten de sfeer zo kunnen veranderen!

De voorlaatste dag van de gathering deden we community work op een sustainable eiland. Prachtig uitzicht, maar rarara regen... 's Middags was het festival waarop de mensen van de buurt werden uitgenodigd. Ik heb mij heimelijk in de keuken verstopt om black bean brownie te bakken en voor het avondeten te zorgen.

Omdat we op zondag nog niet helemaal afscheid wilden nemen, bleven we met een paar hangen in Dunedin bij Josh, die daar studeert.

Strawberryfields forever

Maadag was het dan echt gedaan; we staken onze duim uit richting Timaru en maakten een tussenstop aan de Moeraki Boulders. Als je daar dan toch bent...

Na nog een nachtje in de tent te slapen, gingen we dinsdag wwoofen bij Treehugger Organic in Saint Andrews, Timaru. De voornaamste job was aardbeien plukken, ik voel het nog steeds in mijn rug! Maar het was een aangename sfeer, enthousiaste hosts en fijne andere wwoofers...

Op vrijdag werd er een varken geslacht. Ik wilde proberen kijken... maar ik heb het niet lang vol gehouden. Zodra het varken een kogel door zijn kop kreeg en een mes op zijn keel, bleef het nog zeker vijf minuten na schokken. Dit was om 7 uur 's morgens en ik had meer zin in ontbijt dan in slagerspraktijken... Lien heeft wel langer gekeken dus voor het volledige verslag moet je bij haar zijn!

De volgende dag was er dan een groot feest om het varken op te eten. Ook daar deed ik niet aan mee, wel aan het feest maar niet aan het varken eten weliswaar. Aan het kampvuur genoot ik van een prachtig gevulde sterrenhemel, en ik besloot samen met een andere wwoofer om buiten te slapen. We hebben de hele nacht naar sterren liggen staren en ik zag de zon opkomen uit de zee!

We zijn rond

Doodmoe de volgende dag natuurlijk, liftten we naar Christchurch terug. Waar onze trip begon... Zo goed als rond het zuidereiland! We verbleven terug bij Dominique thuis, nu met Dominique erbij... Zondag genoten we nog vlug van het buskers festival, maar dat liep net ten einde. Maandag leidde onze vriendin Julia ons door de stad. Of vooral door het art centre... En dinsdag gingen we met Dominique en haar zus Briar paardrijden. Daarna een snelle zwem in de zee (want het is hier terug volop zomer!) en 's avonds spraken we af met wat vrienden van de summer gathering om in het park te pick nicken.

The Libertine

En op woensdag verliet ik Lien en Dominique... ik stapte op de bus naar Blenheim om bij Iemke, Saartje's zus (mijn huisgenoot van vorig jaar) op bezoek te gaan. En hier zit ik nu...

Straks neem ik de bus naar Nelson, waar mijn wwoofhost me morgen oppikt om naar een eiland in Marlborough Sounds te gaan.

Het voelt zo goed om eindelijk mijn eigen weg te gaan! Ik voel me zo vrij en ongebonden... Niet dat er problemen waren, integendeel, maar ik voelde aan dat de tijd rijp was om deze uitdaging aan te gaan. En ik ben voorlopig nog steeds blij met mijn beslissing!

Voor de Lien-lovers: we zien elkaar waarschijnlijk pas terug in april.. Tot dan zal je hier dus geen avonturen van haar kunnen lezen, sorry...

Ik zal proberen om vanaf nu iets regelmatiger te schrijven, maar dat kan ik niet garanderen... Bij deze ben je wel op de hoogte van mijn bezigheden.

See ya!