One thing you all have to know about Aussies

... is that they're amazingly... I had to look up the word, and internet says hospitable, welcoming. Not only Anna and Barry looked after us, in Melbourne Lucie and Maggie and their families have been taking care of us. Melbourne is big but really nice, and after all, it's not that massive. We've been here for three weeks now, and I think I've seen most of the tourist attractions. The library is our favourite place in town... So Lucie and Maggie are these two wonderful girls we met at Bluesfest in Byron Bay in april, and invited us to stay at their places. They took us to the country where their parents live, and even there we were showered with delicious food, magnificent views and interesting discussions. And all of this in nice warm mud brick houses! It was really nice to have a bit of a family feeling after all this traveling. Thanks to both families! And special thanks to Phil for the golden syrup dumplings : ).
Before all this we worked at a Buddhist center about an hour out of the city of Melbourne. We found out about this through Damon, a guy we met at Bluesfest as well. For about 6 hours cleaning and gardening a day, we got a massive amount of chocolate and delicious vegetarian food and more chocolate and free meditation courses all week and even more chocolate. It was interesting to find out more about Buddhism and try to force myself to clear my mind and meditate. It didn't work, but still, I tried. During the weekend there was a course "the way of wisdom" in which the head teacher of the center talked about how to find inner peace. He was really interesting, although I didn't agree on everything.
So that's about all that's going on. Not much, we're basically watching a lot of movies and sleeping in in the morning.
I'll be in Melbourne until saturday night. Then my path leads back to Sydney where I spend my last days in Australia...

have you heard the joke of the italian, american, israeli and belgian going on a roadtrip in the outback?

it's actually not a joke but a true story. i will tell you about it after i talked about our new aussie parents that we met in hervey bay. they're called Anna and Barry and they've been looking after us as if we were their daughters. it all began when Taylor was swimming in the ocean and started talking to this woman about how the tide was going out. the woman invited her and her friend (me) for lunch at their holiday apartment and they cooked kangaroo stew for us. not wanting to be impolite, i tasted a little bit of meat. apparently it's very healthy, free range meat, full of iron and without antibiotics. it tasted like my grandmother's rabbit. not as in her pet, but how she used to prepare rabbit. the next day they invited us again and a couple of days later again and then they invited us to go camping with them in the town of 1770. it's the place where captain james cook first arrived in australia. so that's how we could stop working in the hostel (we were cleaning to have free accommodation) and jump in a packed car with a kayak on top. it was wonderful just walking, kayaking, drinking apple cider, eating custard apple (the best fruit in the world) and drink fresh coconut milk (as in: straight from the tree) on an empty beach with perfect surfing ways. that's the life!
coming back in hervey bay they invited us to stay the night at their place and the next day filippo, the italian guy, picked us up to start our roadtrip part one to cairns. saying goodbye was really hard, and since that moment Taylor and I have been looking forward to see Anna and Barry again in Melbourne. we're still waiting impatiently!
so that's where the roadtrip begins. we started off in a hyundai getz, a tiny car, with the three of us. Anna and Barry gave us an extra tent and thermarests for the unprepared campers (i've got everything with me obviously) and so we could go to beautiful places. the first night while driving, scared of hitting a kangaroo, we just hit a possum. there's enough of them. going up north it got pretty warm but it was raining all the time. so the sooner we could go into the desert and get away from the tropics, the better. oh it is amazing how many sugarcane and banana plantations they have up there! all destroyed by the cyclone and flooding, but i was impressed by the amount! there's even coffeeplantations up there, it must be a wonderful place to live!
in cairns we met up with yaniv, the isreaelian part of the company. we rented a campervan for four that had to get back to alice springs. the outback was pretty cool, although after 5 days you've seen it all. it all looks the same and it's not much of a desert. well not this year, cause it's been raining too much. everything is rather green actually and we hardly saw any living kangaroos. they're all dead at the side of the road, so basically you see hawks just eating the dead animals everywhere.
the company kind of fell apart between boys and girls. you know how it goes when you're living in a small space with people you hardly know.. that was a bummer, but in alice springs we all could go our own ways again. we booked a tour to do uluru, kata tjuta and kings canyon in three days and two nights, camping. but the night before we had to leave, i dislocated my jaw when i was yawning, so taylor accompanied me in the emergency room for about 6 hours. we missed the tour but could go the next day. that's how we weren't together with the boys anymore and could just focus on meeting new people again. it was wonderful! we had a really nice group, a good guide and the views were stunning! we started off at kata tjuta to then enjoy sunset over uluru before getting into our swags (something between a tent and a sleeping bag) around the campfire. you shouldn't forget it's actually winter here and at night the temperature get around 0 degrees.. the next day we got up at 5.30 am to see sunrise over the rock and then walk around it. it's massive and seeing it from so close it's beautiful! after that we drove to kings canyon to set up our camp again and get up at 5am the next morning to start climbing the canyon before sunrise. this was actually the most beautiful place that i've seen in australia so far. well, to be honest, i think it's the best that australia has to offer. as far as i know. it's magnificent! everywhere you look you just go waw, unbelievable! pictures will be following soon but they won't be able to show the real stuff, you have to go there to understand me.
back in alice springs we had some beers with the group and the next day taylor and i flew to melbourne. we didn't see or hear from yaniv anymore and filippo was on the same flight but completely ignored us. "by the way it doesn't matter", he would say. it doesn't matter.
so now we're in melbourne at lucie's place, just having separate looks around the city, shopping winterclothes and enjoying this place. it really reminds me of london, which is one of my favourite cities so i don't think i'll get bored here! on sunday we're going to the buddhist center to work there for a week and after that we hopefully meet up with Anna and Barry again. taylor is then going to Thailand and I'll start heading back to Sydney to get my flight back home..
so that was really really short what i've been up to the past couple of weeks. internet's been bloody expensive but i've found the state library now, so i'll be able to reply all of your emails again!
i'm now continuing my quest for gloves, a scarf and a hat. yiha!

bluesfest adventures

Since I met so many new friends who don't understand dutch, I will write this amazing story in English.

It all began in Byron Bay. We arrived at 9 am after a 13 hour busdrive from Sydney during which my jar of tahini decided to open itself and spread in my bag. Something you can't handle after hardly sleeping at all. After the cleaning up, we headed to the information center to look for a place to spend the night. Everything was bloody expensive and the pouring rain didn't help either to try to love the place. But the woman helped us out and added: oh Bob Dylan is playing by the way. WHAT! There was this festival going on 10 km out of Byron, from thursday to tuesday, completely sold out, apart from some tickets for tuesday, one of the days Bob would play. Although expensive it was, we decided we couldn't miss out on that icon so we bought tickets. We'd have to stay in or around Byron for 7 days, but not in the center because, as I mentioned, it was unaffordable. After checking the farmer's market on thursday and unsuccessfully looking for a wwoofingplace in the area, we hitched to Mullumbimby, a cute little town where we found a rather cheap campsite.

This is the best part of the story. Darren and Damon picked us up. They're friends from both sides of Australia (Darwin and Melbourne) who met on Bluesfest last year and decided to come together again. We talked about the amazing line-up and how we wish we could go the other days as well. Lucky as we were they were volunteering at the festival and decided to take us with them to the vollie headquarter and get us in as vollies as well. It was boiling hot that day and we waited and waited and waited. The first person we asked told us to come back at 5 pm, but probably we wouldn't be needed. So we tried again. The second person told us to come back everyday at 12 pm in case people don't turn up for their shift. We didn't have much hope left at that point, but Darren pointed us at one of the vollie coordinators. And we will be grateful for that for the rest of our lives! Suddenly it was ok, we would just have to wait for a bit and then sign on and get in. All our stuff was still in Darren's van and we had to get to the campsite to pitch our tent and Xavier Rudd was playing that night and we were just waiting and waiting and waiting. So we asked Zoe, the coordinator, if it would still be long. So she pointed us to Georgie, red team-leader. Apparently we needed a $100 bon and we had to be back within an hour to be able to get the afternoon shift and see Xavier Rudd. Our lovely new friends Darren and Damon gave us a ride to Mullumbimby to get the bon, pitch our tent in a record time and drive back to the festival. We were just too late to get the afternoon shift, but we did get our wristband and we could enjoy a free day at Bluesfest. Aaaand we got to see Xavier Rudd!
Our first shift started at 7 pm and after waiting 2,5 hours until someone told us what to do, we got to do buses. This means: standing outside where the shuttle buses come and in case someone asks you where the bus goes, point them the right direction. Luckly half our shift was already over and at midnight, when it got really busy, we could just jump on the bus ourselves and go to our tent.

So that was the story about how we got to go free to Bluesfest. We were team red 1 and we were the 'floaters'. Friday, we had to go with Werner 'Verrrnerrr se gerrrrman'. Each of us got a corner of a street and we had to wait for people to ask where 3 days camping was. Because no one really asked me anything, I decided to cross the street and help David out. We ended up juggling water bottles and talk for 4 hours, until Werner brought new vollies and we could enjoy the free festival and free food. Easily earned.
On saturday we got to do dishes backstage. That was pretty exciting, first of all: I had never been backstage on a festival, second of all, we finally got to do something! Like really working, not just standing around. I finally felt like I deserved being there. I didn't see anyone famous backstage, but I bet I washed Micheal Franti's plate! The kitchen closed an hour before our shift ended so we got to see a bit of Micheal Franti and Spearhead. It's one of those bands I don't really listen to, but that I just want to see live!
After another really short night, we had the early shift during which we got to do carpark. I first had to direct people into the space where they could park. Someone stopped and asked if they couldn't just park randomly. When I asked him friendly to just go where I was pointing he told me to fuck off and he just parked. I was too staggered to do something. After that, my new friend Lucy (cutie girl) and I got to direct people past the staff and vollie parking and make sure they wouldn't get in and get the good spots. That was funny. I brought my Ipod so we were just dancing around and it amazed me how many people dance back in their car! It was pretty fun. Even the people who didn't do what we told them to, were rather funny. There was this woman going on about her sick child at home and that she had to park there so she could get out easily, we didn't understand what it was like to have children, children go before anything else! So Lucy replied: yeah sure, children go before going to a festival. And she walked away. Amazing girl she is indeed!
Monday was the big day. We would see Bob Dylan! We got to do dishes backstage again, and chop veggies and prawns. Bob is a vegetarian. So the prawns weren't for him. Being backstage revealed some secrets for us about the big man that we probably wouldn't want to have known. Such as: he didn't let anyone backstage, everything was surrounded by security. He wouldn't even allow cameramen on stage so they turned off the screens so that no one could actually see him play unless you were right in the front. So it wasn't the best gig ever. Of course it was amazing to see (or rather hear) him play live, and I know a lot of you would be really jealous. But I can tell: don't pay too much money for him because he just doesn't like it! I heard he's always been like that.. So I wonder why he actually keeps on playing?

I'm running out of time here so I'll just list up the bands that were really good:
- Rodrigo y Gabriella: amazing guitarplaying going on there, unbelievable!
- Michelle Shocked: she is just awesome, I love her!
- Blind Boys of Alabama: performance like you've never seen it before
- Gurrumul: blind aboriginal with such beautiful songs
- Xavier Rudd: good as always, pretty cool to see him in his own country
- Grace Jones: what a show! and the ultimate challenge for people who try to do photography

and lots lots more but that is for the next time!

cheers and thank you all for the past 7 days, it's been amazing!

big city live

Ik dacht dat Auckland groot was, maar ik had Sydney nog niet gezien. De gebouwen zijn om ter hoogst, net zoals de hakken van de vrouwen die ertussen wankelen. Want elegant kan je met zo'n wolkenkrabbers natuurlijk niet lopen. Misschien daarom dat ze hun gezicht verbergen achter een muur van make up en valse wimpers. Ik voel mij als een naief, onbegrijpend klein kind tussen een hoop nog kleinere kinderen in een verkleedpartij.

Los daarvan is Sydney nog wel een te pruimen stad. Er zijn, tussen de glazen torens, een aantal erg mooie gebouwen en er is veel groen. En water. Overal water. Zelfs de lucht was de hele dag gevuld met water. En ik die dacht dat ik de herfst in Nieuw-Zeeland net op tijd was ontsnapt.

De hele dag hebben we wind, regen en koude getrotseerd om een jachthaven te vinden. Sydney harbour is gigantisch, maar een jachthaven hebben we niet gevonden. We werden van de ene naar de andere kant gestuurd en zijn dan uiteindelijk maar gewoon in de fish market gaan eten. Het plan heeft dus nog niet veel meer vorm gekregen, maar het is nog steeds daar. We zullen op een zeilboot terecht komen! Waar en wanneer is nu gewoon de vraag. Morgen op de agenda: Sydney opera house (obviously) en zoektocht deel 2. Maandag: getting out of Sydney, maar waar de weg leidt is nog onduidelijk.

Over mijn laatste weken Nieuw-Zeeland schrijf ik nog wel. Het was een boeiende tijd en ik heb ervan genoten. Taylor en ik lopen al een hele dag te zeuren dat we NZ missen. Het is dan ook een grote schok om van bioboerderijen en in miljoenenstad te komen waar alcohol en drugs prioritair zijn. Not my cup of tea. Ik kijk er al naar uit om de pacific ocean uit te checken, of the bush and the outback! Uiteindelijk loopt het hier ook vol kwallen en slangen, misschien minder gevaarlijk, maar niet minder annoying.

En nu is het bedtijd voor de serieuze mensen. Slaapwel!

Batterijen opladen

Na een onvergetelijke tien dagen in Rawene bij John en Gail - waar ik verliefd werd op een van de mooiste uitzichten die ik de afgelopen 23 jaar heb mogen bewonderen en waar ik tot de conclusie kwam dat permacultuur* mijn ding is - kwam ik terecht bij Gentle World in Kaitaia. Gentle World, ook Shangri-La genoemd, is een veganistische community/sanctuary. Hoewel ik voel dat ik steeds steviger met mijn voeten op de grond sta, wilde ik mij toch nog eens aan een spirituele ervaring wagen. Foutje.

Ik werd opgepikt door "Butterflies". Het gesprek in de auto deed mij al snel vermoeden dat ik in een plaats afgesneden van de wereld zou terecht komen. En inderdaad: een bende Amerikaanse zwevers die zichzelf veel te serieus nemen. Waarschijnlijk is het mooi dan mensen zich zo hard in hun dromen kunnen inleven dat ze een surreele werkelijkheid worden. Waarschijnlijk is het een kunst, maar niet voor mij weggelegd. Zeker niet omdat ze enkel zien wat ze willen zien en verder blind zijn. Ik vind het eerder zielig dat mensen van behoorlijke leeftijd nog steeds fladderen en niet in of op de wereld staan. Verder maakte ik kennis met "Golden", "Birds", "Magic", "Flowers", "Sky", enzovoort. Ze hebben voor zichzelf een naam gekozen die 'beter bij hen past'. Omdat ik "the Wwoofer" werd genoemd (terwijl ik vind dat Katelijne toch nog beter bij mij past), en ik meteen aan het kuisen werd gezet, ben ik het maar snel afgetrapt. Jammer, want ik heb de tuin niet eens gezien en buiten dinner en breakfast weet ik nog niet veel meer over veganisme.

In Kaitaia kwam ik in de properste backpackers ooit terecht, op een kamer voor mij alleen. Ik had dus alle ruimte voor mezelf om mijn batterijen op te laden en de rest van mijn verblijf in Nieuw-Zeeland te plannen. In een laatste-hoop-poging probeerde ik ook de batterij van mijn proper gewassen ipod aan de praat te krijgen en op miraculeuze wijze is dat gelukt! Noah heeft het gehaald!

Na twee rustige lees-, schrijf-, plan- en kuierdagen, ben ik zondag samen met Olivia naar Cape Reinga gegaan (het noordelijkste punt van Nieuw-Zeeland, waar de Tasman Zee en de Pacific Ocean elkaar ontmoeten). Prachtig! Olivia is een vriendin van een vriendin van mij, en het was een uitermate inspirerende ontmoeting.

Gisteren heb ik de bus naar Auckland genomen en nu sta ik op het punt om naar Rotorua te vertrekken. Dat is Zuidoostelijke richting, en daar ga ik wat hotpools checken. Ik had een plan, maar dat is terug in de war gestuurd doordat ik in Rotorua Rene, iemand van de summer gathering, ga terug zien. Ik ga in ieder geval een dezer dagen ook de Tongariro alpine crossing doen en Mount Doom beklimmen en dan stilaan terug richting het zuidereiland zakken om mijn verblijf in Nieuw-Zeeland af te sluiten. Wat de plannen zijn voor Australie daarna, is nog vager dus ik hou jullie wel op de hoogte als het zover is. Nu moet ik mijn bus halen!

* Permacultuur is een stroming/manier van duurzaam leven. De slagzin is "Earth care, people care, fair share". Hierin vind ik dus alle aspecten van duurzame ontwikkeling terug: het ecologische (earth), het sociale (people) en het eerlijke, overkoepelend duurzame (fair share - slaat op de hele wereld en alle generaties nu en in de toekomst). Het economische is de bindende factor. Permacultuur heeft 12 of 13 principes die ik nu niet allemaal uit het hoofd kan opnoemen, maar het is zeker de moeite om die op te zoeken! Ik ben in ieder geval geprikkeld om mij hier verder in te verdiepen!

half-weg

4 van de 8 maanden zijn bijna voorbij. onwaarschijnlijk hoe snel de tijd gaat. maar dat heb ik waarschijnlijk al in elk blogbericht herhaald. ik zal heel kort mijn route en bezigheden beschrijven want ik heb weinig tijd.

Waiuku, 22-27 februari
wwoofen bij een heel christelijk gezin met 4 kinderen. niet heel erg organic maar wel heel vriendelijk en zorgzaam. ik heb vooral raamkozijnen geschilderd, pompoenen geoogst (pumpkin paradise!), gebabysit op de uberschattige 2-jarige Isaac die helemaal dol op mij was natuurlijk, ...

Auckland, 27-28 februari
2 dagen big city life, bij thomas en daniel gelogeerd van de summer gathering. ook leo en lucia terug gezien. over leo vertel ik nog meer: die was in christchurch tijdens de aardbeving. heel erg sneu allemaal!

Waiheke, 1-4 maart
samen met lucia een paar dagen gaan camperen op waiheke, een eiland een halfuur uit de kust van auckland. prachtig! genieten van zon, zee, strand, hoewel we ook een dag in de regen zaten. heerlijk om even van alles weg te zijn en echt vakantie te nemen.

Auckland, 4-7 maart
nog wat relaxen bij thomas en daniel thuis, rustig op het gemak.. een beetje rondkuieren in auckland - lelijke stad, ik mis gent!

Kaikohe, 7 maart
nu zit ik in de bib van Kaikohe te wachten op mijn wwoofhost die mij komt oppikken en geniet ik van mijn laatste minuten internet. de wwoofhosts zijn into permacultuur ergens bij hokianga, maar meer weet ik nog niet. ze praten met een schots accent dus wie weet ik straks ook! (kiwi's denken tegenwoordig dat ik kiwi ben en britten dat ik brits ben, grappig - bij deze heb ik kunnen stoefen hoe goed mijn engels ondertussen is)

sorry voor deze belabberde tekst, waarschijnlijk niet interessant om te lezen. ik wilde jullie gewoon op de hoogte houden van mijn bewegingen.. ik beloof in de toekomst enkel nog literair hoogstaand werk te posten. vergeef mij.
computer says no.

Christchurch in shock

Vandaag drie weken geleden stapte ik van de bus aan de halte in Colombo Street, de hoofdstraat van Christchurch. Ik wandelde van de bushalte langs de kathedraal naar Worcester Street, waar ik een andere bus nam, weg uit de stad. Twee dagen daarvoor was ik door Worcester Street nog naar de art gallery in de oude universiteit gelopen. Samen met Julia, een vriendin uit Christchurch die mij rondleidde, liep ik langs de college cathedral. Samen met een aantal andere Christchurchers aten we in North Hagley Park.
Gisteren zijn al deze plaatsen door elkaar geschud, samen met mijn vrienden en kennissen die daar wonen of op bezoek waren. Colombo Street is een grote puinhoop. Een gebouw viel op een bus, 6 doden. De kathedraal is half ingestort, net zoals de college cathedral. Hagley Park is toevluchtsoord voor daklozen geworden. De vrolijke sfeer van drie weken geleden is veranderd in paniek, onzekerheid en rouw.
Tot 14:00u vanmiddag had ik geen nieuws van mijn vrienden. Gedurende 25u heb ik in onzekerheid gezeten over het lot van mensen die ik ken, die ik graag heb. Nu weet ik dat de meesten in orde zijn. Van twee kennissen heb ik nog geen nieuws.
Met mij is alles in orde, ik ben momenteel in Auckland, verder van Christchurch kon ik bijna niet zijn - binnen de Nieuw-Zeelandse grenzen. Maar is zo vreemd om hier te zijn... Christchurch is de andere kant van de wereld, en plots ben ik zo dicht bij een natural disaster. Als de natuur had beslist om 3 weken vroeger te schokken, had ik onder het puin kunnen liggen. Het is een stad waar ik heb gewandeld, waar ik mensen ken, waar ik nog terug naartoe ga! Zo dichtbij!
Ik ben in orde, maar even goed geschokt...

mind the gap

Na het Belgische gevoel bij Iemke, zette ik mijn eerste stappen alleen naar een wwoofplek. Helemaal alleen was ik helaas niet: twee Duitse wwoofers vergezelden mij in Brightlands Bay, Pelorus Sound, Havelock, Marlborough Sounds. Als dat niet afgelegen klinkt! Na twee uur in Nelson te zitten wachten, kwam er eindelijk een vrouw vragen of ik Katelijne was. Yes I am indeed! Twee uur rijden naar Elaine Bay en nog een half uur - drie kwartier varen tot voor de deur van een groot huis met een droomuitzicht. Groene bergen en blauwe zee: net wat je verwacht van Nieuw-Zeeland! Het werk was ok maar saai, en de twee andere wwoofers waren jonge deeskes die niet echt geinteresseerd waren organic lifestyle, dan wel in geld besparen. Omdat ik weinig uitwisseling daar had, heb ik me maar verdiept in The Fellowship Of The Ring, je weet wel, een van die bekende boeken die hier verfilmd zijn. Het is zalig om dat hier te lezen omdat je je het landschap echt kan inbeelden!
Mijn hosts konden mij afzetten in Blenheim, waar ik gemakkelijk de bus naar Picton en de ferry naar Wellington kon nemen. Dus dan ben ik nog maar eens bij Iemke, Simon en Josiah langsgeweest. Door daar Nederlands te praten, te kunnen chatten en skypen met vrienden thuis, werd ik plots overwhelmed door een Belgisch gevoel.. Ik verlangde zo hard om gewoon nog eens een dag thuis te zijn en dan terug te komen. Echt vreemd! Ik ben er ondertussen ook al terug over hoor : ). Maar het is echt gek.. Ik was net die dag 3 maanden in Nieuw-Zeeland, en geef toe: wat is drie maanden op een mensenleven?! En toch leek het plots een eeuwigheid geleden dat ik nog echt contact had gehad met vrienden...
De overtocht naar Wellington was nog wel leuk: het eerste uur heb ik buiten zitten staren naar de Sounds waar je door vaart, tot de wind ook mij naar binnen joeg. Nadat ik mij in de bar gesetteld had met een koffie, begon er een live band te spelen die eigenlijk best nog goed waren! Het laatste uur heb ik mij verder verdiept in het verhaal van vier hobbits, twee mensen, een dwerg, een tovenaar en een elf.
Aangekomen in Wellington was het ineens snikheet (ik was in Blenheim vertrokken met een lange broek) en ik moest nog een halfuur wandelen naar mijn hostel met al mijn gerief. Wellington ziet er wel uit als een machtige stad: een beetje Gent maar dan groter! Jong en alternatief en een gezellige uitstraling. Het is trouwens ook de hoofdstad van Nieuw-Zeeland! Tot ze op de ferry afriepen "welcome to our capital" dacht ik dat dat Auckland was. Pwapwapwa. Verder heb ik me nog niet verdiept in de stad, want als ik terug kom in april zal er een vriendin mij daar rond leiden. Briar studeert daar, maar de universiteit begint pas terug eind februari dus ze was nog thuis in Hawk's Bay.
Zaterdagmorgen sprong ik dan maar meteen op de bus naar Levin, een rit van een dik uur richting noord. Ik kon mijn ogen niet geloven: wat een verschil met het zuidereiland! Overal zijn stadjes en dorpjes, supermarkten, tankstations, mensen, huizen, auto's, ... wohow, civilisation! Het is hier veel Europeser - in plaats van uitgestrekte schapenweiden op groene heuvels, kijk ik nu uit op een gigantisch maisveld. Een beetje terug thuis... Aangekomen in Levin was het eerste wat mijn nieuwe hosts tegen me zeiden: "let op je spullen, Levin is een criminele stad". Weg veilig gevoel...
Gelukkig bleven we daar niet en ben ik nu in Foxton, waar mijn hosts wonen. Ze hebben een eigen ecohuis gebouwd uit gerecycleerd materiaal, doen aan 'unschooling' (sturen hun kinderen niet naar school en hebben geen curriculum in het thuis lesgeven: "they have the curriculum of life"), eten uitsluitend bio en vooral rauw, hij is schilder en zij is homeopaat, er ligt veel rommel en het huis zit vol vliegen, ze hebben een windturbine voor energie en zonnecellen voor warm water, en de sfeer zit goed! Ik heb al veel complimentjes gekregen : ).
Hier blijf ik nog tot volgende week dinsdag en dan ga ik in een ruk naar het zuiden van Auckland, Waiuku. Nog een week wwoofen daar en dan op bezoek bij vrienden in de grootste stad van Nieuw-Zeeland maar dus niet de hoofdstad. Ik kijk er wel naar uit om leuke mensen van mijn leeftijd terug te zien, en even terug een 'normaal' leven - jongeren in de stad - op te nemen. Het rondreizen en aanpassen en kennismaken en afscheid nemen vergt ontzettend veel energie... Gelukkig schijnt de zon hier vollenbak en krijg ik veel vitamine D binnen!

The Libertine

Gisteren nam ik afscheid van Lien in Christchurch. Vanaf nu trek ik er alleen op uit. Toen ik op de bus zat en mijn ipod in mijn oren stak, was het eerste nummer dat speelde "The Libertine" van Patrick Wolf. Een goed teken! Het tweede nummer was "Cigarettes and chocolate milk" van Rufus Wainwright, Lien was dus nog een beetje bij mij.

Maar tussen de laatste blogpost en dit is er uiteraard heel wat gebeurd. Ik probeer het chronologisch neer te typen en kort te houden...

West Coast

We maakten onze trip via de regenachtige west coast af met Punakaiki (Pancake rocks), een stevige wandeling aan Franz Josef Glacier (en het was een hele dag mooi weer!), een wandeling rond Lake Matheson (waarin je normaal de weerspiegeling van Mt Cook ziet, maar het was natuurlijk bewolkt dus niet zo spectaculair), bezoek aan Fox Glacier die was afgesloten omwille van zware regenval die het pad had verwoest, camperen op Haast beach (koken op houtvuur op het strand in de regen)... En dan richting binnenland naar Wanaka.

Wanaka - Queenstown - Fiordland

Voor we het beseften was het 31 december en zaten we aan Lake Wanaka met een grote pot Hokey Pokey ice cream. Om middernacht begon het helaas te regenen dus zijn we maar gewoon gaan slapen. Op 1 januari startten we het nieuwe jaar met de beklimming van Mount Roy, 1500m met een magnificent view over Lake Wanaka, Lake Hawea en Mount Aspiring. Zo'n uitzicht is ook altijd beter als je er 3 uur voor naar omhoog hebt moeten stappen... Heerlijk!

's Avonds hebben we gecampeerd in Isengard. Of toch op de plek waar ze Isengard hebben gefilmd.

's Nachts zijn we bijna uit onze tent gewaaid van de storm die kwam opzetten. De volgende dag zijn we in Queenstown dan toch maar naar een backpackers gegaan. De regen was ons gevolgd...

In Queenstown ontmoetten we mijn mams en papke die ons uitnodigden op een nieuwjaarsdiner: op restaurant! Dank je mams en papke : ).

Nadat mijn ouders hun jetlag hadden verwerkt, namen we afscheid van Marlene, met wie we de hele West Coast tot Queenstown hadden samen gereisd, en stapten we in de witte huurauto richting Te Anau. We zochten en vonden uiteindelijk het juiste hotel en ploften elk in ons dubbel bed. Na twee weken op de grond slapen kan je je niet inbeelden wat een luxe dat is!

Samen met mams en papke deden we een toeristische uitstap naar Doubtful Sound, en het weer zat mee. De boot zat wel vol Belgen, maar dat namen we er dan maar bij. Het was prachtig! De volgende dag gingen we kajakken op Milford Sound. De fjord zat gehuld in mist, wat zorgde voor een mysterieus maar adembedenemend zicht.

Eindelijk terug wwoofen

Na goed uitgeslapen en gevoed te zijn, zetten mams en papke ons af in Edievale waar we eindelijk terug gingen wwoofen bij Paul en Michelle.

Het was een droom-wwoof-plek waar we helemaal thuis waren. Een kleine greep uit wat we onder andere deden: koeien melken, het huis schilderen, huis schuren, "No Spray" signs maken (anders wordt de berm langs hun tuin toch gewoon besproeid door de gemeente en haalt het dus niets uit dat zij ecologisch proberen zijn), kleine boompjes zoeken in het hoge gras en die 'bevrijden', mulch rond de kleine boompjes strooien, look oogsten en drogen, naaien (ik heb een tas en een portefeuille gemaakt en ben apetrots), zuurdesembrood bakken, fruitbrood bakken, hokey pokey ice cream maken, kefir maken, kombucha maken, target schieten met een jachtgeweer, ... Het was een week vol nieuwe ervaringen en interessante gesprekken!

En het werd nog beter als onze Amerikaanse vriendin Taylor ineens ook kwam opduiken. Zonder het van elkaar te weten hadden we opnieuw dezelfde host! Taylor en ik maakten plannen voor Australie en beyond, maar daar meer over als ze concreter worden. Spannend!

Summer Gathering

Op 17 januari verlieten we Paul en Michelle om naar de Summer Gathering in Dunedin te gaan. Ik wist niet goed wat ervan te verwachten, maar ik had al snel door dat het een fantastische week zou worden (eens aangekomen). Er hing een rustige, positieve, open, vriendelijke sfeer en alles was op het gemak. De SG werd georganiseerd door de youth section, die gelinkt is aan de filosofie van Rudolf Steiner. Hoe het precies allemaal praktisch ineen zit weet ik niet...

De eerste dag, dinsdag, was er een spreker over land. Na zijn uiteenzetting zaten we in discussiegroepen samen over verschillende aspecten die hij had aangehaald. Onze groep had het over de invloed van seizoenen op je gemoed en functioneren en gevoel enzovoort. Goed om daar eens bij stil te staan en niet enkel te klagen over de koude en de warmte ; ). 's Middags was er telkens initiative space, en die eerste dag werd het concept van geocaches aan mij geintroduceerd: we gingen op treasure hunt in Dunedin!

Woensdag vertelde Sue ons meer over language, en ik koos voor de discussiegroep die het had over de invloed van taal op cultuur en identiteit. Heel interessant om met een Belg, en Duitser, een Italiaan en een paar Kiwi's over verschillende talen te praten en hoe je overkomt in je eigen taal enzovoort. 's Middags maakte ik kennis met eurithmy (al ben ik niet zeker van de spelling): dansen met de woorden is de beste omschrijving. Heel bijzonder.

De laatste lezing ging over culture, en we discussieerden over het verschil tussen een cultuur van bewustzijn van de wereld en de fear culture, American Dream, ignorance... Ik heb de lessen van Marc De Kesel (of was het niet in filosofie?) goed kunnen gebruiken: we hebben een vijand nodig om onszelf te identificeren, zodat we weten wat we NIET zijn. We hadden het over positieve identiteitsvorming, en manieren van bewust maken, enzovoort. Heel diepgaand en leerrijk en interessant!

Vrijdag was het action day: we werden in drie groepen verdeeld die elk rond een van aangehaalde aspecten zou werken. Ik zat in de culture groep, en we beslisten om rond het verschil tussen onze subcultuur van tijdens de gathering en de mainstream cultuur van buiten onze veilige muren te werken. Tijdens de lunch deden we een experiment: onze groepsleden waren kortaf, asociaal, ongeinteresseerd, negatief, ... Achteraf vroegen we aan de groep welke impact deze kleine verandering teweeg bracht in de groep en de antwoorden waren verbijsterend: mensen worden zelf negatief, begrijpen niet wat er gebeurd, voelden zich ongemakkelijk, de energie werd weggezogen, ... Zot hoe 8 mensen gedurende 30 minuten de sfeer zo kunnen veranderen!

De voorlaatste dag van de gathering deden we community work op een sustainable eiland. Prachtig uitzicht, maar rarara regen... 's Middags was het festival waarop de mensen van de buurt werden uitgenodigd. Ik heb mij heimelijk in de keuken verstopt om black bean brownie te bakken en voor het avondeten te zorgen.

Omdat we op zondag nog niet helemaal afscheid wilden nemen, bleven we met een paar hangen in Dunedin bij Josh, die daar studeert.

Strawberryfields forever

Maadag was het dan echt gedaan; we staken onze duim uit richting Timaru en maakten een tussenstop aan de Moeraki Boulders. Als je daar dan toch bent...

Na nog een nachtje in de tent te slapen, gingen we dinsdag wwoofen bij Treehugger Organic in Saint Andrews, Timaru. De voornaamste job was aardbeien plukken, ik voel het nog steeds in mijn rug! Maar het was een aangename sfeer, enthousiaste hosts en fijne andere wwoofers...

Op vrijdag werd er een varken geslacht. Ik wilde proberen kijken... maar ik heb het niet lang vol gehouden. Zodra het varken een kogel door zijn kop kreeg en een mes op zijn keel, bleef het nog zeker vijf minuten na schokken. Dit was om 7 uur 's morgens en ik had meer zin in ontbijt dan in slagerspraktijken... Lien heeft wel langer gekeken dus voor het volledige verslag moet je bij haar zijn!

De volgende dag was er dan een groot feest om het varken op te eten. Ook daar deed ik niet aan mee, wel aan het feest maar niet aan het varken eten weliswaar. Aan het kampvuur genoot ik van een prachtig gevulde sterrenhemel, en ik besloot samen met een andere wwoofer om buiten te slapen. We hebben de hele nacht naar sterren liggen staren en ik zag de zon opkomen uit de zee!

We zijn rond

Doodmoe de volgende dag natuurlijk, liftten we naar Christchurch terug. Waar onze trip begon... Zo goed als rond het zuidereiland! We verbleven terug bij Dominique thuis, nu met Dominique erbij... Zondag genoten we nog vlug van het buskers festival, maar dat liep net ten einde. Maandag leidde onze vriendin Julia ons door de stad. Of vooral door het art centre... En dinsdag gingen we met Dominique en haar zus Briar paardrijden. Daarna een snelle zwem in de zee (want het is hier terug volop zomer!) en 's avonds spraken we af met wat vrienden van de summer gathering om in het park te pick nicken.

The Libertine

En op woensdag verliet ik Lien en Dominique... ik stapte op de bus naar Blenheim om bij Iemke, Saartje's zus (mijn huisgenoot van vorig jaar) op bezoek te gaan. En hier zit ik nu...

Straks neem ik de bus naar Nelson, waar mijn wwoofhost me morgen oppikt om naar een eiland in Marlborough Sounds te gaan.

Het voelt zo goed om eindelijk mijn eigen weg te gaan! Ik voel me zo vrij en ongebonden... Niet dat er problemen waren, integendeel, maar ik voelde aan dat de tijd rijp was om deze uitdaging aan te gaan. En ik ben voorlopig nog steeds blij met mijn beslissing!

Voor de Lien-lovers: we zien elkaar waarschijnlijk pas terug in april.. Tot dan zal je hier dus geen avonturen van haar kunnen lezen, sorry...

Ik zal proberen om vanaf nu iets regelmatiger te schrijven, maar dat kan ik niet garanderen... Bij deze ben je wel op de hoogte van mijn bezigheden.

See ya!