Vandaag drie weken geleden stapte ik van de bus aan de halte in Colombo Street, de hoofdstraat van Christchurch. Ik wandelde van de bushalte langs de kathedraal naar Worcester Street, waar ik een andere bus nam, weg uit de stad. Twee dagen daarvoor was ik door Worcester Street nog naar de art gallery in de oude universiteit gelopen. Samen met Julia, een vriendin uit Christchurch die mij rondleidde, liep ik langs de college cathedral. Samen met een aantal andere Christchurchers aten we in North Hagley Park.
Gisteren zijn al deze plaatsen door elkaar geschud, samen met mijn vrienden en kennissen die daar wonen of op bezoek waren. Colombo Street is een grote puinhoop. Een gebouw viel op een bus, 6 doden. De kathedraal is half ingestort, net zoals de college cathedral. Hagley Park is toevluchtsoord voor daklozen geworden. De vrolijke sfeer van drie weken geleden is veranderd in paniek, onzekerheid en rouw.
Tot 14:00u vanmiddag had ik geen nieuws van mijn vrienden. Gedurende 25u heb ik in onzekerheid gezeten over het lot van mensen die ik ken, die ik graag heb. Nu weet ik dat de meesten in orde zijn. Van twee kennissen heb ik nog geen nieuws.
Met mij is alles in orde, ik ben momenteel in Auckland, verder van Christchurch kon ik bijna niet zijn - binnen de Nieuw-Zeelandse grenzen. Maar is zo vreemd om hier te zijn... Christchurch is de andere kant van de wereld, en plots ben ik zo dicht bij een natural disaster. Als de natuur had beslist om 3 weken vroeger te schokken, had ik onder het puin kunnen liggen. Het is een stad waar ik heb gewandeld, waar ik mensen ken, waar ik nog terug naartoe ga! Zo dichtbij!
Ik ben in orde, maar even goed geschokt...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten