Overmoed

Na een geweldige vierdaagse in Magoebaskloof trok ik weer verder alleen op pad. De vier dagen tussen Zuid-Afrikanen hadden mijn batterijen zodanig opgeladen dat ik het allemaal net iets te goed zag zitten.
Over die vier dagen eerst: op woensdag werden we 's morgens vroeg de bakkie ingeladen om naar Makgabeng te rijden. Wat we er precies gingen doen, wist niemand. De trip daarheen was op zich al een avontuur; twee blanke vrouwen onder een slaapzak in een pick-up. Makgabeng is een stukje afgelegen erfgoed waar blijkbaar heel wat platinum onder de grond zit. Momenteel worden er prospecties gedaan om te beginnen ontginnen, tegen de wil van de lokale bevolking in. Onder ons gezelschap bevond zich een politicus en het doel van ons bezoek was dan ook om te kijken wat realistisch was; ontginning tegenhouden, alternatief voor de regio vinden? Het stukje land is erfgoed omdat er nog heel wat rotsschilderingen te vinden zijn van de san en andere stammen die tot 5000 jaar oud zijn. De gids nam ons mee van kunstwerk naar kunstwerk en vertelde verhalen die je als gewone toerist nooit te horen krijgt. Normaal zouden we in de semi-woestijn blijven kamperen, maar dan zou ik donderdag Andri niet meer zien, dus keerden we 's avonds moe maar voldaan terug. Donderdag was mijn laatste dag Magoebaskloof, en bij wijze van afscheid ontstond er 's avonds een spontaan feestje. Braai, veel drank, veel sigaretten. Alcohol en tabak zijn duidelijk big business in Zuid-Afrika. Met een stevige kater reed ik voor vertrek nog even langs bij Becca, haar ouders hebben een farm ergens buiten Haenertsburg, met brouwerij en trouwzaal. Prachtig stukje land, geweldige locatie en overheerlijk bier. Zwakala won dit jaar zelfs de prijs voor beste bier van het land.
Mijn route liep vervolgens door bergen en groene heuvels, langs de Blyde canyon naar Graskop. De landschappen blijven hier zodanig veranderen dat je je afvraagt of je wel nog in hetzelfde land bent.
Omdat je vanuit de auto wel heel veel ziet, maar heel vluchtig, trok ik gisteren mijn 'trekkies' aan en daalde de canyon af naar de rivier. Overmoedig, omdat het wandelpad een stuk zwaarder was dan verwacht en ik gedurende vier uur enkel vliegen, krekels en salamanders tegenkwam. De paden zijn hier op zich wel heel duidelijk aangegeven maar in een moment van paniek - het begon dan ook nog eens te donderen - was ik al mijn gevoel voor oriëntatie kwijt. Een wandelpad in Afrika mag je gerust met een korrel zout nemen; ik vond mezelf klauterend op een rotswand en rivieren oversteken doe je hier over een smalle boomstronk. Ik denk dat ik voor mijn volgende hike toch maar compagnie opzoek. Maar het was absoluut de moeite! Het uitzicht, de natuur, de stilte, ... Ergens tegen het einde rook ik duidelijk dieren. Omdat ik de Leopard trail volgde, bonsde mijn hart al in mijn keel (ook wel van de stijle klim). Ik wil gerust een luipaard zien, maar liefst vanuit mijn veilige wagen. Daar stond ik dan plots oog in oog met Bambi. Het was Bambi maar, maar nog nooit heb ik er eentje van zo dichtbij en zo lang kunnen bewonderen.
Op de terugweg besloot ik een andere weg te nemen. Die langs de canyon had ik al twee keer gedaan en zal ik nog een paar keer doen. Het werd me al snel duidelijk dat ik de afstanden hier nog niet zo goed kan inschatten. Het was al enigszins aan het schemeren bij vertrek en een halfuur later bevond ik mij ergens op een slingerende weg tussen de bergen, potholes ontwijkend in de pikkedonker. Op van de stress kwam ik een uur later terug aan in Graskop om te zien dat de winkel al dicht was en ik mijn welverdiende glaasje wijn op mijn buik kon schrijven.
Vandaag en morgen ga ik hier op het gemak de buurt verder verkennen om dinsdagochtend heel vroeg Kruger binnen te rijden. Daarna ga ik via Swaziland naar Saint-Lucia (zee!) en van daaruit terug de bergen in. Alles onder voorbehoud; hoewel ik zelf niet te veel wou plannen, helpen de Afrikanen mij er zeker in door niets te kúnnen plannen. Financieel gezien wordt het dringend tijd om te gaan wwoofen; goedkoop is het hier allesbehalve en voor letterlijk álles vragen ze hier geld. De heerlijk warme zon maakt veel goed...

On the road, at last

Hoewel deze blog 'on the road' heet, is dit mijn eerste échte roadtrip. Daarvoor had ik zelf geen rijbewijs en was ik steeds afhankelijk van andere chauffeurs. Dat is anders nu; vanmorgen ontmoette ik Desmond Tutut, my companion to freedom voor de komende maanden. Desmond is iets kleiner en witter uitgevallen dan verwacht, en heeft het wat moeilijk met bergop, maar desondanks vormen we vanaf dag 1 een uitstekend team op de Zuid-Afrikaanse wegen. Mijn eerste rit bracht me van Johannesburg naar Haenertsburg, Magoebaskloof. De hele weg zag ik dorre vlaktes aan me voorbij gaan met vooral bush, hier en daar een paars bloesemende boom en in de verte wat bergtoppen/heuvels (ik heb geen idee op welke hoogte ik me bevind). Er was mij nochtans veel groen beloofd (Else!). Net op het moment dat ik me afvroeg of de droogte dan toch zo ernstig was - het heeft hier blijkbaar nog niet genoeg geregend voor de tijd van het jaar - veranderde het landschap prompt. En hier zit ik nu, in een stukje Afrika dat helemaal niet als Afrika voelt. Via een vriendin van Else kan ik bij Katie verblijven in een groot, net huis omgeven door een perfect onderhouden tuin. Er is nog steeds een poort vooraan de oprit, maar de metershoge hekken van Johannesburg zijn hier niet meer te bespeuren. Propably the safest place in South-Africa. Enkel hotels worden af en toe overvallen, dus ik zit veilig.
Mijn onzekerheid en twijfels van de eerste dagen hebben plaats gemaakt voor het voluit genieten en dankbaar zijn voor deze ontmoetingen. In Johannesburg maakte ik al kennis met twee Parisiennes waar ik twee dagen mee optrok. Mensen in dezelfde situatie (Maité was net ontslagen en besloot met haar ontslagvergoeding de wijde wereld in te trekken - die van haar was wel wat hoger want ze trekt letterlijk de wijde wereld in, niet enkel Zuid-Afrika), met dezelfde ideeën, dezelfde vragen, dezelfde dagelijkse struggles. En ook vanavond met Katie en Karlien gaat alles zo vanzelfsprekend en kan ik niet anders dan geboeid luisteren naar hun verhalen en gedachten.
Toen ik aanbood de afwas te doen werd ik wel voor gek verklaard. "Dat is voor Annika morgen". Annika is de inwonende, zwarte maid. Misschien verschilt het principe niet zoveel van een kuisvrouw, en toch voelt het voor mij in deze context zo koloniaal. Maar ik heb braaf de afwas op het aanrecht laten staan...
Hier blijf ik misschien wel enkele dagen. Katie is net afgestudeerd en heeft niet bijzonder veel om handen. Ze is blij met wat gezelschap en had al heel wat ideeën over wat we kunnen doen. Hier in de buurt is ook een boerderij waar ik misschien al eens kan pre-wwoofen in afwachting van het echte werk. Tegen het einde van de week wil ik sowieso naar Kruger. En de rest zien we wel :).

Afrika, maar anders

Het is alweer een kleine vijf jaar geleden sinds ik me op dit continent begaf. Dat was mijn vierde en laatste keer Senegal; ik had het gehad met Afrika. Het constant aangesproken worden, het vuil, het anderszijn, het enorme cultuurverschil, ... Maar Senegal is slechts één land: op basis van mijn ervaring daar mag ik geen heel continent ditchen. Mijn eerste uren zuid-Afrika haalden alvast wat herinneringen op. Constant aangesproken worden, chaos, bureaucratie, ... Vuil kan ik het hier niet noemen, al denk ik dat ik na India niets meer vuil vind.
Op het vliegtuig ontmoette ik mijn tweede zuid-Afrikaan (de eerste is Stephan). We raakten aan de praat maar na een halfuur had ik het gehad. Nog 9 uur te gaan. Een hele vlucht heeft hij geen goed woord over zijn land gezegd; enkel gevaar, corruptie, criminaliteit, ... Ik was gek dat ik er alleen ging reizen. Vanmorgen was ik dan ook erg dankbaar dat hij mij een lift naar de hostel aanbood. Al werd ik meteen achterdochtig na al zijn doemscenario's. Het was toch met een bang hart dat ik voor het eerst alleen de straat opliep. Als het lastigvallen blijft bij "hey miss, pretty lady, beautiful woman" kan ik er mee leven. Mijn uitje leidde naar het shopping center. Vijf banken later had ik eindelijk mijn euro's gewisseld tegen een erbarmelijke koers en drie winkels later had ik een opgeladen sim-kaart. Op z'n Afrikaans. Hoewel ik zo'n shopping center enkel in westerse landen plaats.
En nu lig ik uitgeteld op bed, een poging te doen om mijn komende dagen wat Vorm te geven. Ook WWOOF is hier Afrikaans, dus nog niet voor meteen.
Misschien nog een belangrijk bericht: ik heb geen plan. Nu niet, morgen niet, volgende maand niet. Ik heb nooit een plan. Enkel veel ideeën. Levend in een wereld waar alles volgens plan moet gebeuren is dat moeilijk. Daarom heb ik van tijd tot tijd nood om er even tussenuit te trekken. Om even geen plan te moeten hebben en gewoon te zien hoe het loopt, hoe het voelt. Het heeft dus weinig zin om te blijven vragen wat ik ga doen wanneer en hoe lang. Je leest het hier als het gedaan is. Je doet mij er veel plezier mee om daar genoegen mee te nemen. Na de afgelopen jaren te rennen, kies ik nu even om te strompelen.