Hoewel deze blog 'on the road' heet, is dit mijn eerste échte roadtrip. Daarvoor had ik zelf geen rijbewijs en was ik steeds afhankelijk van andere chauffeurs. Dat is anders nu; vanmorgen ontmoette ik Desmond Tutut, my companion to freedom voor de komende maanden. Desmond is iets kleiner en witter uitgevallen dan verwacht, en heeft het wat moeilijk met bergop, maar desondanks vormen we vanaf dag 1 een uitstekend team op de Zuid-Afrikaanse wegen. Mijn eerste rit bracht me van Johannesburg naar Haenertsburg, Magoebaskloof. De hele weg zag ik dorre vlaktes aan me voorbij gaan met vooral bush, hier en daar een paars bloesemende boom en in de verte wat bergtoppen/heuvels (ik heb geen idee op welke hoogte ik me bevind). Er was mij nochtans veel groen beloofd (Else!). Net op het moment dat ik me afvroeg of de droogte dan toch zo ernstig was - het heeft hier blijkbaar nog niet genoeg geregend voor de tijd van het jaar - veranderde het landschap prompt. En hier zit ik nu, in een stukje Afrika dat helemaal niet als Afrika voelt. Via een vriendin van Else kan ik bij Katie verblijven in een groot, net huis omgeven door een perfect onderhouden tuin. Er is nog steeds een poort vooraan de oprit, maar de metershoge hekken van Johannesburg zijn hier niet meer te bespeuren. Propably the safest place in South-Africa. Enkel hotels worden af en toe overvallen, dus ik zit veilig.
Mijn onzekerheid en twijfels van de eerste dagen hebben plaats gemaakt voor het voluit genieten en dankbaar zijn voor deze ontmoetingen. In Johannesburg maakte ik al kennis met twee Parisiennes waar ik twee dagen mee optrok. Mensen in dezelfde situatie (Maité was net ontslagen en besloot met haar ontslagvergoeding de wijde wereld in te trekken - die van haar was wel wat hoger want ze trekt letterlijk de wijde wereld in, niet enkel Zuid-Afrika), met dezelfde ideeën, dezelfde vragen, dezelfde dagelijkse struggles. En ook vanavond met Katie en Karlien gaat alles zo vanzelfsprekend en kan ik niet anders dan geboeid luisteren naar hun verhalen en gedachten.
Toen ik aanbood de afwas te doen werd ik wel voor gek verklaard. "Dat is voor Annika morgen". Annika is de inwonende, zwarte maid. Misschien verschilt het principe niet zoveel van een kuisvrouw, en toch voelt het voor mij in deze context zo koloniaal. Maar ik heb braaf de afwas op het aanrecht laten staan...
Hier blijf ik misschien wel enkele dagen. Katie is net afgestudeerd en heeft niet bijzonder veel om handen. Ze is blij met wat gezelschap en had al heel wat ideeën over wat we kunnen doen. Hier in de buurt is ook een boerderij waar ik misschien al eens kan pre-wwoofen in afwachting van het echte werk. Tegen het einde van de week wil ik sowieso naar Kruger. En de rest zien we wel :).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten