mind the gap

Na het Belgische gevoel bij Iemke, zette ik mijn eerste stappen alleen naar een wwoofplek. Helemaal alleen was ik helaas niet: twee Duitse wwoofers vergezelden mij in Brightlands Bay, Pelorus Sound, Havelock, Marlborough Sounds. Als dat niet afgelegen klinkt! Na twee uur in Nelson te zitten wachten, kwam er eindelijk een vrouw vragen of ik Katelijne was. Yes I am indeed! Twee uur rijden naar Elaine Bay en nog een half uur - drie kwartier varen tot voor de deur van een groot huis met een droomuitzicht. Groene bergen en blauwe zee: net wat je verwacht van Nieuw-Zeeland! Het werk was ok maar saai, en de twee andere wwoofers waren jonge deeskes die niet echt geinteresseerd waren organic lifestyle, dan wel in geld besparen. Omdat ik weinig uitwisseling daar had, heb ik me maar verdiept in The Fellowship Of The Ring, je weet wel, een van die bekende boeken die hier verfilmd zijn. Het is zalig om dat hier te lezen omdat je je het landschap echt kan inbeelden!
Mijn hosts konden mij afzetten in Blenheim, waar ik gemakkelijk de bus naar Picton en de ferry naar Wellington kon nemen. Dus dan ben ik nog maar eens bij Iemke, Simon en Josiah langsgeweest. Door daar Nederlands te praten, te kunnen chatten en skypen met vrienden thuis, werd ik plots overwhelmed door een Belgisch gevoel.. Ik verlangde zo hard om gewoon nog eens een dag thuis te zijn en dan terug te komen. Echt vreemd! Ik ben er ondertussen ook al terug over hoor : ). Maar het is echt gek.. Ik was net die dag 3 maanden in Nieuw-Zeeland, en geef toe: wat is drie maanden op een mensenleven?! En toch leek het plots een eeuwigheid geleden dat ik nog echt contact had gehad met vrienden...
De overtocht naar Wellington was nog wel leuk: het eerste uur heb ik buiten zitten staren naar de Sounds waar je door vaart, tot de wind ook mij naar binnen joeg. Nadat ik mij in de bar gesetteld had met een koffie, begon er een live band te spelen die eigenlijk best nog goed waren! Het laatste uur heb ik mij verder verdiept in het verhaal van vier hobbits, twee mensen, een dwerg, een tovenaar en een elf.
Aangekomen in Wellington was het ineens snikheet (ik was in Blenheim vertrokken met een lange broek) en ik moest nog een halfuur wandelen naar mijn hostel met al mijn gerief. Wellington ziet er wel uit als een machtige stad: een beetje Gent maar dan groter! Jong en alternatief en een gezellige uitstraling. Het is trouwens ook de hoofdstad van Nieuw-Zeeland! Tot ze op de ferry afriepen "welcome to our capital" dacht ik dat dat Auckland was. Pwapwapwa. Verder heb ik me nog niet verdiept in de stad, want als ik terug kom in april zal er een vriendin mij daar rond leiden. Briar studeert daar, maar de universiteit begint pas terug eind februari dus ze was nog thuis in Hawk's Bay.
Zaterdagmorgen sprong ik dan maar meteen op de bus naar Levin, een rit van een dik uur richting noord. Ik kon mijn ogen niet geloven: wat een verschil met het zuidereiland! Overal zijn stadjes en dorpjes, supermarkten, tankstations, mensen, huizen, auto's, ... wohow, civilisation! Het is hier veel Europeser - in plaats van uitgestrekte schapenweiden op groene heuvels, kijk ik nu uit op een gigantisch maisveld. Een beetje terug thuis... Aangekomen in Levin was het eerste wat mijn nieuwe hosts tegen me zeiden: "let op je spullen, Levin is een criminele stad". Weg veilig gevoel...
Gelukkig bleven we daar niet en ben ik nu in Foxton, waar mijn hosts wonen. Ze hebben een eigen ecohuis gebouwd uit gerecycleerd materiaal, doen aan 'unschooling' (sturen hun kinderen niet naar school en hebben geen curriculum in het thuis lesgeven: "they have the curriculum of life"), eten uitsluitend bio en vooral rauw, hij is schilder en zij is homeopaat, er ligt veel rommel en het huis zit vol vliegen, ze hebben een windturbine voor energie en zonnecellen voor warm water, en de sfeer zit goed! Ik heb al veel complimentjes gekregen : ).
Hier blijf ik nog tot volgende week dinsdag en dan ga ik in een ruk naar het zuiden van Auckland, Waiuku. Nog een week wwoofen daar en dan op bezoek bij vrienden in de grootste stad van Nieuw-Zeeland maar dus niet de hoofdstad. Ik kijk er wel naar uit om leuke mensen van mijn leeftijd terug te zien, en even terug een 'normaal' leven - jongeren in de stad - op te nemen. Het rondreizen en aanpassen en kennismaken en afscheid nemen vergt ontzettend veel energie... Gelukkig schijnt de zon hier vollenbak en krijg ik veel vitamine D binnen!