Na de stille oorlog kwam de grote verzoening. Omdat er geen rides geboekt waren, zadelden we vier paarden op en trokken we er samen op uit. Galopperend door de groene velden met op de achtergrond de magnifieke Drakensberge. Deze rit bracht ons voorgoed terug samen; vier vrienden die verhalen delen en samen werken zoals het hoort, samen thee drinken en cake eten. Of pap.
Op maandag zou Karl terug komen. We waren trots op ons werk op de boerderij, alles was vlekkeloos verlopen. Behalve de vergiftigde hond dan, maar ook dat hadden we opgelost. Tot we zaterdagavond een boeltje ongeregelde paarden aantroffen. We waren later dan anders, dus we dachten dat het daar aan lag. Chance en Smeagol waren zoals steeds weer ergens ten velde, maar voor het eerst vonden we ze niet toen we met de lampen de wei afliepen. Die vinden we morgen wel... Helaas zagen we bij daglicht dat er nog twee andere paarden ontbraken en de draad achteraan de wei was door geknipt. Spha en Nathi gingen de hele dag op zoek naar de vier paarden, tevergeefs. Maandagochtend stapten we met z'n vieren heel vroeg de auto in en reden we door de Zulu-dorpen aan de voet van de bergen. Geen enkel spoor van de paarden, en 's avonds kwam Karl terug. Marie en ik waren in shock, niet enkel een afschuwelijk schuldgevoel dat ons bekroop maar ook het gemis van paarden waar we zo aan gehecht waren geraakt. De groep paarden leek plots zo klein geworden. Zoals voorspeld was Karl niet al te happy, maar hij nam ons niets kwalijk, of toch niet openlijk. Zijn terugkomst verstrooide het evenwicht dat wij hadden gevonden. Als je zelf twee weken baasje hebt mogen spelen en alles op jouw manier hebt kunnen doen, is het moeilijk om de echte baas terug te hebben. Bovendien had ik net vernomen dat mijn bobonne, mijn meter, haar laatste adem uitblies. Het was een emotionele week in alle opzichten. Uiteindelijk besloot ik even terug naar België te gaan zodat ik afscheid kon nemen van bobonne en even bij mijn familie kon zijn. Van 35°C bevond ik me 20u later dus plots in 1°C en was ik op reis in eigen land. Het was leuk om even vrienden en familie terug te zien, maar tegelijk enorm uitputtend. Toch bedankt aan allen om mij zo goed op te vangen ;).
Het deed me dan ook deugd om even alleen te zijn en tot rust te komen in Frankfort, Freestate. Naar goede gewoonte - die ik zelfs in België heb aangehouden - ging ik een stevig wandelingetje maken. Net voor terugkomst schoof ik uit op een steil stuk naar beneden en verstuikte mijn enkel. En hier lig ik nu zielig te wezen met een enkel die dubbel zo dik is als anders. Ik ben nu terug in Clarens, waar ik met Marie ook al was geweest maar we in de gietende regen niet veel konden doen. Hoewel de zon scheen vandaag - ondertussen is het alweer beginnen stormen - kon ik ook nu niets doen, behalve met mijn voet omhoog liggen met een pak ijs erop. En dan is alleen reizen niet zo leuk :).
Over dat alleen reizen - veel vrienden vroegen me hoe dat gaat, hoe ik dat kan. Ik had geen antwoord klaar. Er is helemaal geen kunnen aan, het is gewoon een kwestie van te doen. Van los te laten en gewoon doen. Geen moed, geen talent, geen kunnen. Voor mij is het een van de dingen waar ik het meest van geniet, of zelfs nood aan heb. Hoewel ik een sociaal wezen ben, heb ik niet constant mensen rondom mij nodig. Van nature wil ik altijd iedereen gelukkig maken en ga ik op in wat ik denk dat mijn omgeving verwacht. Ik verlies mezelf in de ander. Alleen reizen brengt me terug bij mezelf. Elke dag zelf bepalen waar ik zin in heb, terug leren luisteren naar mijn eigen gevoel. Zelfs al zegt dat gevoel dat ik in de zetel moet blijven liggen en ijs op mijn voet moet leggen. Ik vind rust in het alleen reizen. En maak veel meer nieuwe vrienden. Zeker eens uit te proberen :).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten